23 مه 2024- اسپکسین(Spexin) یک هورمون پپتیدی جدید است که اثرات ضد دردی را در موش‌های آزمایشگاهی نشان داده است. این مطالعه با هدف ارزیابی ارتباط سطح اسپکسین سرم با نوروپاتی محیطی دیابتی (DPN) و درد مرتبط با آن در یک جمعیت چینی انجام شد.
محققان از 167 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2(T2DM) شامل 56 بیمار بدونDPN ، 67بیمار مبتلا به DPN بدون درد و 44 بیمار با DPN دردناک برای این مطالعه ثبت نام کردند. اسپکسین سرم با روش الایزا اندازه گیری شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک برای تجزیه و تحلیل اثرات مستقل اسپکسین بر شیوعDPN بدون درد و DPN دردناک انجام شد. در موش‌های دیابتی القا شده با استرپتوزوتوسین(STZ)، آستانه ی درد مکانیکی با استفاده از electronic von Frey aesthesiometer اندازه‌گیری شد. سلول‌های تک هسته‌ای خون محیطی انسان (PBMCs) جدا شده و سپس با لیپوپلی ساکارید با یا بدون اسپکسین تحریک شدند. بیان ژن توسطqPCR مورد سنجش قرار گرفت.
نتایج
در مقایسه با گروه بدون DPN، سطح اسپکسین سرم در بیماران مبتلا به DPN بدون درد کاهش و در بیماران مبتلا به DPN دردناک بیشتر کاهش یافت. شانس DPN با غلظت پایین اسپکسین در دیابت نوع 2مرتبط بود و این شانس برای سنین مختلف، هر دو جنس،BMI مختلف و مدت زمان مختلف ابتلا به دیابت مشابه بود، اما در افراد سیگاری کاهش یافت. احتمال داشتن درد با کاهش سطح اسپکسین درDPN مرتبط بود که برای سنین مختلف، هر دو جنس، وضعیت سیگار کشیدن و مدت زمان مختلف ابتلا به دیابت مشابه بود، اما در وزن طبیعی کاهش یافت. علاوه بر این، محققان مشاهده کردند که آستانه درد مکانیکی در موش‌های دیابتی تحت درمان با اسپکسین افزایش یافته است. آنها همچنین دریافتند که تیمار با لیپوپلی ساکارید باعث افزایش سطح mRNAی TNF-α،IL-6 و MCP-1 درPBMC های انسانی شد، در حالی که درمان با اسپکسین از این افزایش جلوگیری کرد.
نتیجه گیری
این یافته ها نشان می دهد که اسپکسین ممکن است به عنوان یک عامل محافظتی برای دیابت در برابر آسیب شناسی عصبی و پاتوژنز مرتبط با درد، عمل کند.
منبع:
https://www.hindawi.com/journals/jdr/2024/4538199/